
Sonda Voyager 1 oddaliła się od Ziemi na odległość jednego dnia świetlnego
Amerykańska sonda kosmiczna Voyager 1 – zbudowany przez człowieka obiekt najbardziej od nas odległy – znajduje się już w odległości jednego dnia świetlnego od Ziemi, czyli około 26 miliardów kilometrów – informuje NASA.
W astronomii często spotykamy się z określeniem „rok świetlny”. To odległość, jaką światło przebywa próżni w ciągu roku. Do najbliższej względem Słońca gwiazdy mamy nieco ponad 4 lata świetlne. Z kolei dzień świetlny to dystans, jaki światło pokonuje w ciągu jednego dnia (24 godzin). Światło porusza się w próżni z prędkością około 300 tysięcy kilometrów na sekundę. To oznacza, że w ciągu jednego dnia może pokonać około 26 miliardów kilometrów, a dokładniej: 25 902 068 356 km.
I właśnie o dystans jednego dnia świetlnego oddalił się od Ziemi 18 listopada b.r. bezzałogowy próbnik Voyager 1, wystrzelony z naszej planety 5 września 1977 roku. Zajęło mu to ponad 49 lat.
W praktyce oznacza to, że wszelkie sygnały radiowe od sondy, aby dotrzeć do Ziemi, potrzebują obecnie 24 godzin.
W Układzie Słonecznym astronomowie używają jeszcze innej jednostki odległości, tzw. jednostki astronomicznej (au). Jest to średni dystans Ziemi od Słońca, wynoszący niecałe 150 milionów kilometrów. Od Voyagera 1 dzielą nas 173 jednostki astronomiczne, a od Słońca oddalił się na około 172 jednostki astronomiczne. Dokładny licznik NASA pokazuje na tej stronie.
Inne sondy podążają śladem Voyagera
Voyager 1 to niejedyna sonda lecąca poza Układ Słoneczny. Trochę bliżej od niej – 145 au (czyli około 20 godzin świetlnych) i 144,5 au od Słońca – znajduje się obecnie bliźniaczy Voyager 2.
Nieco wcześniej wystrzelono sondy bezzałogowe Pioneer 10 i Pioneer 11, odpowiednio w 1972 i 1973 roku. Z tym, że już dawno utracono z nimi kontakt, a oba Voyagery jeszcze funkcjonują. NASA spodziewa się, że utraci kontakt z Voyagerem 1 w 2029 roku, a z Voyagerem 2 w 2031 roku, gdy ostatecznie utracą zasilanie. Ale na razie nadal funkcjonują na nich ostatnie przyrządy naukowe, przysyłając dane z przestrzeni międzygwiazdowej poza Układem Słonecznym.
Voyager 1 opuścił heliosferę w 2012 roku, a Voyager 2 sześć lat później. Granice Układu Słonecznego można różnie definiować, ale granica heliosfery, czyli strefy wokół Słońca, w której nad ośrodkiem międzygwiazdowym dominuje wiatr słoneczny, to jedna z takich definicji. Voayger 1 nie kieruje się w stronę żadnej konkretnej gwiazdy.
Kopalnia wiedzy o zewnętrznych planetach
Sonda Voyager 1 pozwoliła nam lepiej poznać Układ Słoneczny. Przeleciała w pobliżu Jowisza, Saturna i m.in. odkryła wulkany na Io, księżycu Jowisza. Z kolei Voyager 2 dodatkowo minął Urana i Neptuna – żaden inny próbnik nie zbliżył się dotąd do tych dwóch planet.
Do obu Voyagerów przymocowano płyty gramofonowe z pozłacanej miedzi. Na wypadek, gdyby natrafiła na nie jakaś pozaziemska cywilizacja, zapisane są na nich dźwiękowe pozdrowienia w 55 językach, w tym w języku polskim, a także muzyka, dźwięki i obrazy przedstawiające życie i kulturę na Ziemi. Zawierają też zapisaną alfabetem Morse’a łacińską sentencję „Ad astra per aspera”, znaną również w formie „Per aspera ad astra”, w tłumaczeniu: „do gwiazd przez trudy”, albo „przez ciernie do gwiazd”. Oznacza ona, iż do wielkich sukcesów i odkryć dochodzi się poprzez ciężką pracę i pokonywanie przeciwności losu. Do płyty gramofonowej dołączony jest schemat, będący instrukcją obsługi oraz mapą położenia Słońca względem kilkunastu pulsarów.
Przeczytaj także: Największy polski teleskop optyczny wykonał pierwsze testowe obserwacje
Źródło: naukawpolsce.pap.pl
Last Updated on 20 listopada, 2026 by Krzysztof Kotlarski
